2.3% ABV Session NEIPA

I received an email a couple month ago from a homebrewer looking for advice on a 1% ABV New England IPA. It got me thinking about how light I could push a beer that still scratched my hop-itch. All else equal, I prefer beers with less alcohol so I can drink more, especially when it is hot out. I’ve brewed a few low-alcohol hoppy beers over the years (Wheat-based at 2.1% and Vienna-based at 3.6%), but it seemed worth revisiting. Rather than make a 1% near-beer, I decided 2% ABV was a more plausible goal!

While dextrins aren’t a major mouthfeel driver (study, Brulosophy, Karnowski), lower attenuation allows more malt to be added for the same volume of wort. Below 3% ABV is where the simple lack of malt begins to really show, especially in a style like this that isn’t buttressed by specialty malts. Think of it as the opposite of a big DIPA where you might substitute sugar for base malt to prevent the beer from becoming too malty. To make an absurdly-unfermentable wort I opted for equal parts Maris Otter (for more malt flavor pound-for-pound than my usual Rahr Brewer’s 2-row) and dextrin malt (Weyermann Carafoam).

Dextrin malts vary substantially depending on the maltster. The two most common are from Briess and Weyermann:

Briess Carapils is a true glassy caramel/crystal malt, albeit one that isn’t roasted enough to develop the color or flavor associated with darker caramel malts. The problem is that the dextrins created during the stewing process are converted to fermentable sugars if mashed with enzymatic base malt (light crystal/caramel malts don’t substantially affect attenuation, further discussion). Although if they were steeped alone, that would be another story.

Weyermann Carafoam (Carapils outside the US) is akin to chit malt, high in protein and under-modified. It is mealy/starchy so it too is converted into fermentable sugars when mashed, but would be unsuitable for steeping. Weyermann suggests it can be used as up to 40% of the grist. I hoped the protein contribution would make up for the well-modified English base malt while preventing the beer from tasting too biscuity.

Omega British VI performed a brew-in-a-bag mash given the small quantity of grain. I mashed in at 165F to quickly denature the beta amylase responsible for creating most of the highly-fermentable maltose. Efficiency was a bit better than expected and it reached 1.030 instead of 1.028.

One of the takeaways from my recently submitted September BYO Advanced Brewing article (subscribe) comparing the mineral content of water to the beer brewed with it was that many of the flavor ions increase substantially. Much of that is from the grain, and using less grain suggests increasing the mineral additions. As a result, I increased my chloride target to boost mouthfeel.

I had some El Dorado in the freezer, and decided this was a good first batch to brew with them. I decided to pair with an equal amount of Simcoe to cut through the fruitier notes that El Dorado brings – often described as watermelon or strawberry. I used the new 400 micron hop filter I bought on a whim to hold the single flame-out addition, recirculating the wort through them.

For yeast I decided to try out Omega British V, which they compare to Wyeast 1318. I was hoping the grain and hot mash would result in ~50% apparent attenuation rather than the standard 71-75%. Despite all of my efforts the yeast still achieved a surprising 60% attenuation!

Session-Strength Session NEIPA

Smell – It smells like beer and not wort or hop tea! The hops provide an interesting mix of fruit (the power of suggestion says watermelon) and resin. Not much citrus or juice. Hop aroma would have been boosted by a keg hop. Not much else going on, but it doesn’t raise any flags given the style is all about hops.

Drinking Session IPA before mowing.
Appearance – Passes the eye test as well. Not too pale thanks to the Maris Otter. Appropriate haze. Head looks about right too, solid, white, with good-but-not-great retention.

Taste – The malt flavor is almost there, and then it isn’t, falling flat and fading too quickly. Doesn’t come off as excessively bready English-malty though. The bitterness was harsh when I tapped the keg, mostly because I was drinking it nine days after brewing! A week later, now that the hop matter has dropped out of suspension, it has mellowed to just a little sharp. No hint of alcohol…

Mouthfeel – Despite the chloride, Carafoam, and low attenuation the body isn’t fooling anyone. The mid-palate is more Bud Light than Julius, seltzery rather than pillowy. I remember the wheat-based batch having better body despite the same 1.030 original gravity.

Drinkability & Notes – Crisp, crushable, hoppy barley water. I like it, but it’ll need some tweaks to dupe anyone into thinking it is above 4%, let alone 6%!

Changes for Next Time – A small addition of honey malt would help the malt flavor and add sweetness to balance the hops. I’d probably swap half of the Carafoam for oats as well to bring the body up. Might chill to 200F before adding the hop-stand addition to reduce the bitterness.


Batch Size: 6.00 gal
SRM: 3.2
IBU: 48.6
OG: 1.030
FG: 1.012
ABV: 2.3%
Final pH: 4.89
Brewhouse Efficiency: 68%
Boil Time: 30 Mins


50.0% – 3.5 lbs Weyermann Carafoam
50.0% – 3.5 lbs Crisp Floor-Malted Gleneagles/No. 19 Maris Otter


Sacch Rest – 45 min @ 165F


2.00 oz El Dorado (Pellets, 14.00 % AA) @ Flame-out (30 min Hop Stand)
2.00 oz Simcoe (Pellets, 13.00 % AA) @ Flame-out (30 min Hop Stand)
2.00 oz El Dorado (Pellets, 14.00 % AA) @ Brew Day Dry Hop
2.00 oz Simcoe (Pellets, 13.00 % AA) @ Brew Day Dry Hop
2.00 oz El Dorado (Pellets, 14.00 % AA) @ Dry Hop Day 3
2.00 oz Simcoe (Pellets, 13.00 % AA) @ Dry Hop Day 3


9.00 g Calcium Chloride @ mash
4.50 g Gypsum @ mash
1.00 tsp 10% Phosphoric Acid @ mash
0.50 Whirlfloc @ 5 min
0.50 tsp Wyeast Nutrient @ 5 min


*Do not increase if your water is lower in carbonate.

Omega OYL-011 British Ale V

Brewed 5/19/17

BIAB with all of the salts and the acid, 3 gal each distilled, and DC tap. 5 gallons of 1.035 after removing the bag. Diluted with 1 gal each distilled and DC tap. That knocked the temperature down to 140F, but the enzymes should have been mostly denatured.

Brought to a boil for 30 minutes. Turned off the heat and added the hops for a 30 min stand with the wort recirculating through the hop filter.

Chilled to 70F, added first dose of dry hops to fermentor during run-off, pitched the yeast directly from the package, left at 64F to ferment.

5/22/17 Added second dose of dry hops.

5/29/17 Kegged, no keg hops at this point.

Source link

Glass Hops Grain

Make Your First Batch an IPA

So you’ve decided to take up homebrewing. You’ve bought starter equipment (or received a kit as a gift). You have a reference book or two. And you’ve obviously found the Craft Beer & Brewing website. You’ve used your acute need for bottles as justification for buying more beer. All that’s left is to pick a recipe and get to it.

So what will it be? Pale ale? Brown ale? Hefeweizen? Porter? All are good choices, for sure. But I’m here to advocate for IPA. It’s the ideal beginner beer and one you should seriously consider brewing for your first batch. Read on to find out why.

IPA is delicious and tastes best fresh.

Few styles match IPA for the variety of flavors available to the homebrewer. While experienced brewers coax complexity out of special yeasts, sugars, and malts, hops let anyone achieve phenomenal flavor with little effort.

Today’s hops range from herbal to grassy, resinous to citrusy, and fruity to berry-like. Look at some of the hops varietiesused in our IPA recipes. Simcoe packs a punch of citrus, pine, and berries, while Citra offers up notes of passion fruit, mango, and peaches. Amarillo conjures up orange groves, Nugget could be an herb garden, and Nelson Sauvin may very well moonlight as a white wine.

In addition, IPAs require very little aging. In fact, IPAs taste best fresh because hops aroma and flavor fade quickly. So when you make your first batch an IPA, you’ll enjoy the fruits of your labor much sooner than you could with a style that improves with time.

IPA is forgiving.

Experienced brewers would rarely recommend that you start with Munich Helles or barleywine. Light lagers such as Helles give you nothing to hide behind if your technique isn’t perfect. And potent styles such as barleywine present special fermentation challenges and require extended aging.

But IPA isn’t picky. It showcases robust hops character that can cover up many mistakes. When your beer features so many hops, you might not even notice the subtle bubblegum notes of a warm fermentation.

And unlike styles that rely on complex lists of specialty malts to achieve their unique personalities, IPA’s hops focus guarantees that you’ll make great beer with what’s available. Virtually all homebrewers enjoy ready access to pale malt (or pale extract) and caramel 40°L or 60°L, which are all you need to turn out a great IPA. In fact, when choosing malts for your India Pale Ale, simplicity is best.

IPA is versatile.

IPA has come a long way since those legendary casks sailed from London to Calcutta. Today’s IPA is more a spectrum than a style, and brewers are pushing the limits of what it can be. Try your own experiments. If your homebrew shop is out of Amarillo hops, try Centennial. And if they don’t have Centennial, try Citra. More than any other style, IPA uses malt as merely the canvas upon which you paint a hoppy masterpiece. And you have an immense hops palette at your disposal.

So if you’re just starting out in this rewarding hobby, sure, you can brew a pale ale. You can brew a brown. You can make a Hefeweizen. But for total flavor bang for your effort buck, IPA makes others pale in comparison.



hop in bag

Hop hop, wat is een IPA ?

We kunnen er niet genoeg van krijgen, in de volksmond wordt het (erg) bitter bier genoemd, de markt wordt overspoelt met bieren die op Engelse/Amerikaanse wijze gehopt zijn. Wat maakt dit speciale bier zo gewild en zorgt voor een Cascade achtige ontwikkeling in de toepassing van pittige aromatische hop rassen. Deze bierstijl ooit ontwikkeld voor het langdurig transport over zee naar het oosten (India) werd extra zwaar gehopt om bederf tegen te gaan. Eerst het water opmaken dan pas aan het bier. Bekend was het conserverende vermogen van hop maar ook de afname in bitterheid gedurende het bewaren. Na twee maanden was het bier goed te drinken en door het lage alcoholgehalte viel er ook nog te werken aan boord. De naam van het bier was Indian Pale Ale.

Amerikaanse Brouwers

De Engelse brouwers brachten na het koloniale tijdperk een minder bitter bier op de markt. Deze Bitters zijn vaak het standaard bier in de pub naast het Lager en de Stout en zijn gekenmerkt door laag alcoholgehalte, weinig schuim en bitterheid door voornamelijk traditionele Engelse hoprassen als Goldings, Brewers gold en Fuggles. Door het kruisen van hopsoorten zijn er nieuwe cultivars in hopsoorten ontstaan. Met name in de USA worden er veel bittere en aromatische hopsoorten geteeld en gebruikt. De IPA van vroeger is niet de American Pale Ale van tegenwoordig. Bitterheid van hop ook wel uitgedrukt in EBU

Hieronder staan de meest gebruikte Engelse rassen vergeleken met de Amerikaanse. Wat opvalt is dat de hoeveelheid aan alfa zuur in de nieuwe rassen 2-3 maal hoger is dan de klassieke rassen. Normaal kiest een brouwer een bitterhop en een aroma hop, ideaal is een hop soort die beide heeft. Maar de laatste ontwikkeling bij IPA is het gebruik van wel 3-8 hopsoorten bij elkaar om extreem als brouwer te scoren. Staat ook wel leuk op het etiket en maakt het product logisch veel duurder dan nodig is. De consument proeft  te veel aan bitter (waar ligt de grens van prettig?) en de hopsoorten versterken elkaar  in geur negatief.

Een slecht of goed voorbeeld hierin was de Duvel Triple hop van 2014 met toevoeging van Mosaic (Code: HBC369, Mosaic is een afstammeling van Simcoe. Ook wel genoemd als Citra hop met steroiden. Dit was volgens mij al een slechte keuze van Moortgat en de algemene vraag is waarom je de unieke Duvel zou moeten modificeren tot een slechter smakend product?

Het wordt nog erger; de Duvel Triple van 2016, waar Citra is bijgevoegd smaakt nog beroerder. Als beste verkozen (waarvan en door wie?) Brouwers, directie van Moortgat, attentie: Dit is echt geen Duvel meer en geen verbetering. Het is voor mij hetzelfde als Guinness ook een stout Citra variant zou uitbrengen. Niet doen alsjeblieft, je vermoord je eigen Brand door ook mee te willen liften op de USA super hop hype.

Een algemene vraag is of de consument zit te wachten op bittere hop thee of een uitgebalanceerde IPA/APA die laag in alcohol is en waarin een prettige bitterheid wordt aangevuld met een fris fruitig aroma.  Mijn mening hierover: Nederlandse brouwers stop met de copy paste receptuur in het kwadraat vanuit de USA en maak een bitter volgens de klassieke lijn en gebruik de juiste hop soorten.

Hopsoorten voor IPA en APA en vergelijking in eigenschappen


Naam Alfa zuur % Smaakomschrijving Gebruikelijke Biertypes Mogelijke vervangers
Brewer’s Gold 7- 8.5 Bitterhop met neutraal aroma karakter. Engelse ales Northern Brewer, Bullion
Cascade 4.5-7 Unieke Amerikaanse hop. Aangenaam, bloemachtig, kruidig en citrusachtig. Kan een grapefruit aroma hebben. Veelzijdig inzetbaar bij Amerikaanse biertypen, pale ale, IPA, porter, barleywine. Kan ook gebruikt worden bij een tripel en witbier Centennial, Amarillo, eventueel Columbus of Fuggle
Centennial 8-11.5 Matige bitterhop met bloemige en citrusachtige elementen. Alle (vooral donkere) ale-achtige bieren. Maar ook IPA, witbier en andere frisse bieren. Cascade, Amarillo eventueel Columbus of Chinook
Chinook 10-14 Mild tot sterke bitterhop, kruidig, harsachtig en grapefruitachtig. Kan als bitterhop bij alle bieren gebruikt worden en specifiek bij pale ale, IPA, stout, porter, lager Nugget, Galena, Columbus, Northern Brewer, U.K. Target
10-11 Zeer fruitig, perzik, abrikoos, passievrucht, grapefruit, limoen, meloen, kruisbes, lychee, ananas, mango, papaya en andere tropische vruchten smaken en aroma’s Licht en amber gekleurde bieren. American pal ale, IPA, double IPA Simcoe, en andere fruitige citrus “C” hop
11-16 Aangenaam, met prikkelend aroma.Grondachtig, kruidig, scherp, met citrus ondertoon. Niet overweldigend citrusvruchten, zoals Cascade. Vooral voor bittering. Te gebruiken bij veel biertypen. vooral IPA, pale ale, stout Nugget, Chinook, Centennial, Galena, Zeus, U.K. Target, Northern Brewer
Fuggle 4-5.5 Mild, rond en aangenaam, hoppig, en robuust. Alle Engelse ales, ESB, bitter, lager, stout, barleywine U.S. Fuggle, Willamette, Styrian Golding
Golding 4-6 Mild, zeer aangenaam, en zacht hoppig. Pale ale, ESB, alle Engelse biertypes U.K. Golding, Whitbread Golding variëteiten, U.K. Progress, en eventueel the Fuggle family
Northern Brewer 7-10 Matig sterke bitterhop met ruwe trekjes. ESB, bitter, Engelse pale ale, porter Chinook, Magnum, U.S. Northern Brewer, Brewer’s Gold
12-14 Een bitterhop met goede aromatische hopeigenschappen. Passievrucht, en abrikoos in combinatie met een intens houtig aroma. Fris en complex. Zowel voor bittering als aroma. Bittere fruitige bieren Amarillo Cascade Centennial (dan wel een mengsel)
Target 9.5-12.5 Aangenaam Engels hoparoma, nogal veel bitterheid. Alle ale en lager, stout, barleywine Fuggle, Willamette
Tomahawk 15-17 Bitterhop. Ale Columbus
Warrior 15-17 Een bitterhop met goede aromatische hopeigenschappen. Ale, stout Nugget
Zeus 13-17 Kruidig, grondachtig, scherp, met een citrus ondertoon. Bitterhop ook gewaardeerd voor zijn kruidig aroma. Bittere Amerikaanse bieren en stouts, pale ale, ESB, Engelse ales, bitter, porter, stout Columbus